عینک ِ زرشکی رنگ ِ دوست‌داشتنی ِ یازده ساله، خداحافظ...

امشب از آن شب‌هایی‌ست که بیایی و بپرسی چرا. و من هی سکوت کنم و تو مدام بپرسی و من هیچ نگویم. و تو فریاد بزنی و هیچ نفهمی که من این همه حس ِ بَد ِ خَر و نفهم را نمی‌توانم به دکمه‌های سیاه ِ کیبورد بسپارم. 
وَ شب تمام شود خسته از تمام چراها، بی‌آنکه تو بخواهی بفهمی چرا و من بخواهم بگویم چرا. امشب از آن شب‌هاست...

فرق می‌کند. باور کن فرق می‌کند. که وقتی بعد از یک انتظار طولانی ِ یک دقیقه‌ای با چَند ثانیه کم و زیاد، بگویی «الو» یا بگویی «جانم». با شتاب و هول‌هولکی بگویی «الو» یا دلخور از بحثی پیش‌آمده. کشیده و مشتاق بگویی «جانم» یا جذاب و متین و مردانه. آنطور که گوشزد کند وقت، وقت ایده‌آلی‌ست برای لوس‌ شدن. برای بچگی. برای تمنای عاشقانه.
پیچ و خَم‌های صدای تو، کتاب قانونی‌ست که کسی به خوبی من با تبصره‌هاش آشنا نیست. حتی اگر هر بار هم مثلاً یک شکل بگویی «الو» یا «جانم»، اما این اَلو‌ها و جانم‌‌هات با هم فرق می‌کند. باور کن فرق می‌کند.

نیستی که ببینی، که بشنوی. جای من نیستی...

"یکی زیر، یکی رو؛ یکی رو، یکی زیر..."
باز یاد نگاهی افتادم؛ یاد لب‌هایی، که بی‌شمارشی -حتی کوتاه- لب تر کرد تا دنیایم را زیر و رو کند

5؟ 7؟ 8 و یا بیش‌تر؟ این‌ها عدد نیستند. این‌ها عدد نیستند که بشود بالا و پائین‌شان کرد و بازی در آورد. این‌ها فریادند. فریادهایی که بوی خون گرفتند؛ بدون جرم. فریادهایی که صبح روز ششم دی‌ماه، از خانه رفتند و دیگر برنگشتند. که دیگر برنمی‌گردند. مهدی، محمدعلی، امیر، شهرام، علی، جهانبخت و... نه، این‌ها عدد نیستند. عدد نیستند که بشود باهاشان بازی کرد. چرا نمی‌فهمید؟

پارچه‌های سیاه ِ آویخته به دیوار ِ کوچه‌ها و خیابان‌ها، قشنگی ِ نارنجی ِ برگ‌های پاییز را از دلم می بَرَ ند. گوش‌هایم پُر می‌شود از صدا. صدای هولناکی طبل‌ها، گریه‌ها، زنجیرها. آدم‌های سیاه‌پوش ِ مثل ِ هم وَ تماشای غُصه. شهر بی‌اعتنای ِ هر خوشحالی، رفته به پیشواز ِ عزا. وَ من، حس می‌کنم گریه‌های بزرگی در راه است وَ فریادهایی...

چقدر نبود ِ لب‌های تو غمگینم می‌کند، وقت‌هایی که این‌همه مشتاقم برای بوسیدن.