هیچ خوش‌ای بی تو؛ کامل نمی‌شود. حتی اگر محض ِ دلخوشی‌ات بگویم «خوش گذشت».

من گنجشک نیستم/ مصطفی مستور.- تهران: نشر مرکز، 1387.

پَر/ اثر ماتیسن؛ ترجمه‌ی میمنت دانا.- [بی‌جا]: [بی‌نا]، 1341.

ایام بی‌شوهری/ نسترن رها.- تهران: ققنوس، 1388.

انصاف نیست که بار بی‌شمار بودن‌مان، افتاده روی دوش هفده‌نفر. نگرانم، از این همه سنگینی. مبادا تا شوند، بی‌افتند، بشکنند؟

خانوم/ مسعود بهنود.- تهران: نشر علم، 1381.

«آن سفر کرده که صد قافله دل همره اوست/ هر کجا هست، خدایا به سلامت دارش»

دی‌شب پشت بهت خوابیدم. پشت به بالشت‌ات. که یعنی قهرم. دل‌گیرم. که دلم می‌خواست بیایی کنارم دراز بکشی، از پشت بغلم کنی، بچسبانی‌ام به خودت. که سر و صورتت را فرو کنی توی گردنم، توی موهام. که باورم شود که هستی، که حس‌ات کنم.
باورم نشد. نبودی.

تو دوری، دست‌هام اما بوی‌ات را می‌دهد. انگار که داریم کم‌کم عطر هم را می‌گیریم...

آغوشت،
یعنی امن.