فرق می‌کند. باور کن فرق می‌کند. که وقتی بعد از یک انتظار طولانی ِ یک دقیقه‌ای با چَند ثانیه کم و زیاد، بگویی «الو» یا بگویی «جانم». با شتاب و هول‌هولکی بگویی «الو» یا دلخور از بحثی پیش‌آمده. کشیده و مشتاق بگویی «جانم» یا جذاب و متین و مردانه. آنطور که گوشزد کند وقت، وقت ایده‌آلی‌ست برای لوس‌ شدن. برای بچگی. برای تمنای عاشقانه.
پیچ و خَم‌های صدای تو، کتاب قانونی‌ست که کسی به خوبی من با تبصره‌هاش آشنا نیست. حتی اگر هر بار هم مثلاً یک شکل بگویی «الو» یا «جانم»، اما این اَلو‌ها و جانم‌‌هات با هم فرق می‌کند. باور کن فرق می‌کند.